دلم یه کنسرت می‌خواد، که شجریان پدر سمن بویان بخونه و شادی عمیق بشینه تو دلم.

اما چون ایشون نیستن، به هر کنسرتی که توش شادی عمیق بشینه تو دلم راضی‌م، شعر شاد و موسیقی سنتی شادی انگیز و یه صدای حالا متوسط هم قبوله!

سقف آرزو ها رو کوتاه کردیم اما چه سود؟

حالا که اینجوریه نمی‌خوام، همون شجریان پدر و سمن بویان می‌خوام فقط!

کاش می‌شد برم موهامو از ته بزنم! حیف که ظاهرش رو ندوستم و فقط راحتی مو نداشتن رو دوست دارم!