زیاد از گذشته عرفانی/ مذهبی که داشتم اینجا حرف نزدم، امروز صبح به آسمون خیره شده بودم و نفس می‌کشیدم، به خودم گفتم فاخر چطور "ناموجودی" رو" موجود" فرض کردی و اونطور عاشقانه می‌پرستیدی و نمی‌تونی خدای "موجودی" چون خودت رو دوست داشته باشی؟ مگه نه اینکه تو خدایی؟